Mayalı Poğaça: Bir Fırın Macerası
Bir sabah, uykusuz geçen bir gecenin ardından, Kayseri’nin sokakları hâlâ uyurken, mutfakta geçireceğim bir günün hayalini kuruyordum. Gözlerimde hala geceyi taşıyan yorgunluk, sabahın taze havasını içime çektiğimde yavaşça kaybolmuştu. Hayat bazen tıpkı bir fırından yeni çıkmış sıcak mayalı poğaça gibi olur: Ne kadar acele edersen, o kadar kötü pişer. O yüzden, sabahın bu ilk ışıkları altında, hayatı yavaşça içine alıp, yavaşça ilerlemeyi tercih ettim.
Evet, bugün mayalı poğaça yapacaktım. İçimde beliren o eski, tanıdık heyecanla mutfağa girdim. Sanki annem, büyükannem ya da belki de onlardan önceki kuşaklar, mutfakta poğaça yaparken hissettikleri duyguları taşıyorlardı. O kadar doğal bir şeydi ki bu, ben de onlara dahil oldum. Ancak bir şey eksikti. Onların yaptığı gibi ellerimle değil de, sadece tarifle olacak bir şey gibi geliyordu. O kadar kesin bir tarifle bile bazı hatalar yapılır, değil mi?
Birinci Sahne: Hamurla Tanışma
Yavaşça derin bir kaba unumu eleyip, mayayı ve tuzu da ilave ettim. Gerçekten çok iyi bir tarif bulmuştum, ama sanki bunun hiç bitmeyecek bir yolculuk olduğunu hissediyordum. Hamuru yoğururken, ellerimin arasından kayıp giden bu minik parçalar bana ne kadar anlamlı geliyordu. Her bir maya tanesi, aslında ne kadar sabırlı olduğumuzu anlatan küçük bir hikaye gibiydi. Gözlerim bir anda, hamurun mayalanıp o güzel formu almasını sabırla beklerken, çocukluğumun en mutlu anı geldi aklıma. O eski fırın kokuları, annemin gülerken verdiği tarifler…
Mayalı poğaçayı pişirmek, geçmişe gitmek gibiydi. Ama bu süreç, o kadar sabır gerektiren bir süreçti ki, hamuru beklerken ne kadar sabırlı olduğumu sorgulamadan edemedim. “Acaba sabrım ne kadar?” diye düşündüm. Hamur kabaracak, büyüyecek, ancak ne zaman? Sanki tüm dünya o birkaç dakikalık bekleyişte durmuş gibiydi. O bekleyiş, beni biraz geriyordu, biraz da heyecanlandırıyordu.
İkinci Sahne: O Heyecanlı Bekleyiş
Hamurun kabarmasını beklerken, mutfakta bir sıcaklık vardı. Fırın önünde ise başka bir sıcaklık vardı. Mayalı poğaça, sıcak bir yuva gibiydi. Ama ilk defa mutfakta bir şeyin olmasını izlerken, zamanın ne kadar yavaş geçtiğini fark ettim. O an, gerçekten “mayalı poğaça kaç derecede pişer?” sorusunun cevabını aramaya başladım. Tarife göre 180°C, 25-30 dakika kadar pişmesi gerekiyordu. Bunu bilmek, bir yandan içimi rahatlatıyordu ama diğer yandan bir şeyin eksik olduğunu hissediyordum. Hangi sıcaklıkta olduğunu bilmek, poğaçanın mükemmel olacağı garantisini veriyor muydu gerçekten?
Fırını açtığımda, o sıcacık buğunun bir anda burnuma dolması, yaşadığım o yavaş ama derin heyecanı daha da arttırdı. Poğaçaların üzeri nar gibi kızarmıştı. Fırından gelen sıcaklık, ellerimi kavrarken bir de kalbimi ısıttı. Evet, aslında her şey o kadar da karmaşık değildi. 180°C’de, 25-30 dakika, ama en önemlisi: sabır.
Üçüncü Sahne: Başarı ve Hayal Kırıklığı
Poğaçalar fırından çıktığında, beni tatmin eden o güzel kokuyu içime çekip, sıcak bir poğaça yediğimde, o an her şey anlam kazanmıştı. Ama işin gerçeği, bir parça hayal kırıklığı da vardı. Çünkü her şey mükemmel olsa da, hala bir eksiklik vardı. Poğaça, fırında pişerken ne kadar sabırlı olursam olayım, her şeyin mükemmel bir sonucu olmuyordu. Belki de hayat her zaman istediğimiz gibi pişmiyordu. Bazen bir tarifin tutması için sadece doğru sıcaklık ve zaman yetmezdi; bazen bir de sabır, güven ve biraz da sevgi gerekirdi.
Ama işte bu da insanın yaşadığı bir şeydi. O mükemmel anı yakalayabilmek için birçok hatadan geçmek gerekiyordu.
Sonuç
Mayalı poğaça, sadece pişirilen bir yiyecek değil, bir duygunun simgesiydi. Sıcak ve taze, ama aynı zamanda zaman alıcı. Sanki her bir hamur parçası, kendi yolculuğunu yapıyor gibiydi. Fırından çıkan poğaçaları, o kadar çok beklemenin sonunda, o kadar çok sabırla yapmanın ardından gerçekten hak ettim. 180°C, 25-30 dakika… ama gerisi hayatın kendisi.
Herkesin kendi poğaçasını yapma zamanı var. Benimkisi, her zaman bir tık daha geç pişecek belki de.