Fesu ekibi olarak “İhtilat haram mıdır” konusunu sizlerle paylaşmaktan mutluluk duyduk. Sağlıklı ve mutlu günler!
Kayseri Sokaklarında Bir Akşam
Kayseri’de gün batarken şehrin o eski taş sokaklarında yürüyordum. Hafif bir rüzgâr yüzüme çarpıyor, akşamın serinliği içime işliyordu. Bugün uzun zamandır kafamı kurcalayan bir konuyu düşündüm: ihtilat haram mıdır? Bu soruyu duyduğumda kalbimde hem bir merak hem de bir korku vardı. İmamın sohbetlerinde, çevrede duyduklarımda hep farklı yorumlar vardı; ama işte o akşam, kendi içimde bir cevap arıyordum.
Bir Kafe Köşesi ve İçimdeki Duygular
Küçük bir kafeye oturdum. Çayımı sipariş ederken ellerim titriyordu. Gözlerimi pencereden dışarı çevirdim; insanlar ellerinde kahveyle geçip gidiyordu. İçimde bir boşluk vardı, açıklayamadığım bir yalnızlık… O anda aklıma geldi: neden birine dokunmak, onunla konuşmak bu kadar doğal ama aynı zamanda bu kadar karmaşık? İhtilat, yani erkek ve kadının bir arada bulunması, fiziksel olarak olmasa bile ruhen, kalben yan yana olması haram mıdır?
Kalbim hızlı hızlı atıyordu. Bir yandan merak, bir yandan suçluluk hissi… Çocukluğumdan beri ailemin, çevremin bana öğrettikleri vardı. Ama insanın kalbi bazen mantığından hızlı çarpıyor. O an anladım ki, bu soru sadece teorik değil, benim içimde bir sınav gibiydi.
Hatıralar ve Hayal Kırıklıkları
Geçen hafta yaşadığım bir olay geldi aklıma. Üniversiteden bir arkadaşım, bir grup erkek ve kız öğrencinin bir araya geldiği bir etkinlikten bahsetmişti. Ben de merak edip katıldım. Başta sadece sohbet ediyorduk; kahkaha atıyor, kitaplardan, hayattan konuşuyorduk. Ama gözlerimde bir şey vardı: farkında olmadan ona yakınlaşmak istemiştim, o da bana. Sonra bir anda içimde bir sızı hissettim. “Acaba bu haram mı?” diye düşündüm.
İşte o an, hayal kırıklığıyla umut birbirine karıştı. Kalbim bir yandan o sıcak sohbeti isterken, diğer yandan vicdanımın sesi beni durduruyordu. Eve dönerken, o eski taş sokaklarda yürürken, bir yandan rüzgâr yüzüme vuruyor, bir yandan gözlerim doluyordu.
Gecenin Sessizliği ve İçsel Diyalog
O gece yatağıma uzandım, günlük defterimi açtım ve düşündüklerimi yazmaya başladım. Kelimeler dizildikçe içimdeki karmaşa biraz olsun hafifledi. “İhtilat haram mı?” sorusu artık sadece bir soru değildi; kendi kalbimdeki sınav, kendi sınırlarımı keşfetme çabasıydı.
Yazarken fark ettim ki, insanlar bu konuyu çok teknik şekilde tartışıyor. Ama işin içinde duygu olunca, sadece teoriyle cevap bulamıyorsun. Kalbin neyi arzuluyor, vicdanın neyi kabul ediyor; işte esas mesele bu. O an, kelimelerle kendime itiraf ettim: bazen insanın sadece yanında biri olmasını, güvende hissetmesini istemesi günah olamaz.
Umudun Kıyısında
Ertesi sabah, güneş Kayseri’nin arka sokaklarından süzülürken, ben bir kez daha yürüyüşe çıktım. İçimde bir hafiflik vardı. Geçmişin hayal kırıklıkları, gecenin karanlığı ve tüm soru işaretleri bir nebze olsun azalmıştı. İhtilat konusu hâlâ karmaşık ve tartışmalı olabilir, ama ben artık kendi duygularımı bastırmak yerine onları anlamaya çalışıyordum.
O an anladım ki, önemli olan kalbini dinlemek ve sınırlarını bilmek. Kimseye zarar vermeden, kendi vicdanınla barışık yaşamak mümkün. Belki de ihtilat sadece bir kavram değil, insanın kendi içindeki dengeyi bulma çabası.
Kayseri’de Bir Gün Daha
Akşam olup ışıklar yandığında, şehir başka bir güzellik kazanıyor. İnsanlar kendi hayatlarında mücadele ederken, ben kendi içimdeki duygularla barışmaya çalışıyorum. İhtilat haram mı? Bu sorunun cevabı belki herkes için farklıdır, ama benim için artık önemli olan, dürüst olmak ve kalbimi anlamak.
O gece uykuya dalarken bir kez daha düşündüm: hayal kırıklıkları, umutlar, korkular… Hepsi insan olmanın bir parçası. Ve ben, bu şehirde yürürken, kalbimle dürüstçe yüzleşmeye devam edeceğim.
Sonuç Olarak
Hayat bazen insanın kafasını karıştırır, özellikle de duygular işin içine girdiğinde. İhtilat meselesi, sadece bir kural değil; aynı zamanda kişinin kendi vicdanıyla, kalbiyle kurduğu bir diyalog. Kayseri sokaklarında yürürken öğrendim ki, bazen soruların cevabını hemen bulmak zorunda değilsin. Önemli olan, hislerini anlamak, kendine karşı dürüst olmak ve sınırlarını bilmek.
Kalp ve vicdan arasında dengeyi kurmak, hayatın en zor ama en güzel yanlarından biri. Ve ben, bu şehirde yürüyerek, yazdıkça ve düşündükçe, bu dengeyi bulmaya çalışacağım.